anamplogi

Ήρθα, είδα, και την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια. Και φυσικά έδωσα το ύπερ-talk. Την ώρα που ξεκινούσα την παρουσίαση χτύπησε ο συναγερμός φωτιάς του συνεδριακού κέντρου. 5000 άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμοι. Παρ’ όλα αυτά μαζέψαμε έναν αξιοπρεπέστατο αριθμό θεατών (100-150) κανά μισάωρο αργότερα στην αίθουσα. Είδα φίλους από τορόντο, έμαθα τα τελευταία νέα για έρευνα σε graphics, είδα άπειρες ταινειούλες μικρού μήκους, μου είπαν (ανάμεσα σε πολλά κρασιά) τα θέματα των επόμενων 2ταινειών της pixar (τα οποία και ξέχασα αστραπιαία) και γενικά πέρασα εξαιρετικά για 2 μέρες. Και μετά άρχισε το σωστό μου ταξίδι, στο san fransisco για να δω καλούς φίλους (αλλά να μην κυκλοφορήσει ότι την έκανα κοπάνα από το συνέδριο και το μάθουν τα αφεντικά …)

Το μπλογκ έχει πιάσει αράχνες, γιατί όλα τα άλλα έχουν πιάσει φωτιά. Τρέχω για να κανονίσω το τελικό defense, τρέχω για paper deadlines, τρέχω για τη δουλειά. Και τώρα τρέχω και σε συνέδρειο. Φεύγω άυριο για SIGGRAPH, το μεγάλο πανιγύρι για graphics να δώσω ένα talk που δεν έχω ετοιμάσει …

Λοιπόν, πρέπει να μοιραστώ τι έζησα προκειμένου να φτάσω Σίδνεϊ μετά το defense-αστραπή στο Τορόντο. Είναι μακροσκελές το κείμενο και για ανθρώπους με γερή κράση. Έχουμε και λέμε (σε τοπικές ώρες αγαπητοί φίλοι):

8 Ιουνίου
13:00: Πετάω με διαδρομή Τορόντο - Σικάγο - Σαν Φρανσίσκο - Σίδνεϊ με United. Φτάνω με την ψυχή στο στόμα στο αεροδρόμιο του Τορόντο, αλλά στην ώρα μου. Κάνω check-in το υπερ-βαλιτσάκι του Σπορτ-Μπίλλι με το thesis και τα σχόλια της επιτροπής, και πάω στη θύρα μου.

15:00: Μπαίνουμε στο αεροπλάνο.

15:40: Ανακοίνωση από τα μεγάφωνα “λόγω κακοκαιρίας στο Σικάγο η πτήση μας θα καθυστερήσει 3(!) ώρες”. Προφανώς χάνω όλα τα connections μου.

16:20: Η αναμπί τρέχει πανικόβλητη στο terminal 1 του Τορόντο, από κιόσκι σε κιόσκι μπας και βγάλει άκρη.

16:40: Μετά από αναμονή σε ουρά της united μου λένε οτι θα κάνουν re-route το εισιτήριο μου. Θα με στείλουν Τορόντο - Λος Άντζελες - Σίδνεϊ. Αλλά επειδή δεν υπάρχει πτήση της united για ΛΑ άμεσα, την πρώτη διαδρομή θα την κάνω με air-canada. “Η βαλίτσα μου;”, ρωτάω η αφελής. “θα την βγάλουμε από το αεροπλάνο για Σικάγο και θα έρθει μαζί σου ΛΑ και μετά Σίδνεϊ, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας”.

17:50: Όλο χαρά μαθαίνουμε ότι η πτήση για ΛΑ που θα έφευγε 18:30 θα φύγει με 1 ώρα καθυστέρηση γιατί το αεροπλάνο έρχεται από Έντμοντον και έχει πέσει σε κακοκαιρία. Οριακά έχω μια ώρα να προλάβω το connection μου στο ΛΑ, αλλά το έχω (αν έχετε πάει από LAX πλευρά ίσως να καταλαβαίνετε γιατί θέλει κανείς 1 ώρα να αλλάξει terminal. Εκτός του χάους που πρέπει να διασχίσει περνάει και security check πάλι: βγάλε λάπτοπ, ζακέτες, ζώνες, παπούτσια …) Έτσι, για το καλό, ρωτάω και αν μπήκε η βαλίτσα μου στο αεροπλάνο για ΛΑ, “βεβαίως” με καθησυχάζουν.

20:30: Απογείωση για ΛΑ. Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα έχει προσέξει ότι η πτήση δεν έφυγε στις 19:30 όπως μας είχαν πει, αλλά στις 20:30. Αλλά πάλι μου λένε “δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, λόγω καθυστερήσεων θα αργήσει να φύγει η πτήση για Σίδνεϊ”.

22:20: Προσγείωση ΛΑ terminal 2. Το αεροπλάνο για Σίδνεϊ φεύγει στις 22:30. Είμαι έτοιμη, μόλις σβήσει η φωτεινή επιγραφή κι ανοίξουν οι πόρτες (να βγουν οι χολαργιώτες), να πεταχτώ τρέχοντας έξω από το αεροπλάνο και να πετάξω στο terminal 7.

22:45: Είμαι ακόμα μέσα στο αεροπλάνο (καλό Δεν υπάρχει λέει ελεύθερο gate να ξεμπαρκάρουμε στο terminal 2. Με παρηγορεί το γεγονός ότι όλα φαίνεται να έχουν γίνει μούτι, οπότε κι η πτήση για Σίδνεϊ θα καθυστερήσει.

22:55: Βγαίνουμε. Συμπαθέστατη υπάλληλος αεροδρομίου (που μην την πετύχω πουθενά) μου λέει: “προλαβαίνεις την πτήση για Σίδνευ, αλλά μην πάρεις το λεωφορειάκι γιατί αργεί. Τρέξε αυτό τον διάδρομο, κατέβα στο υπόγειο γκαράζ, διέσχισε το, βγες στο εξωτερικό γκαράζ και διέσχισε το μέχρι να βγεις στο terminal 7 (ο χάρτης του LAX για τους περίεργους).

22:56: Η αναμπί τρέχει πανικόβλητη σε μισο-φωτισμένα υπόγεια γκαράζ και μετά διασχίζει σκοτεινά, άδεια, εξωτερικά γκαράζ. Ο φιλεύσπλαχνος αναγνώστης ίσως έχει προσέξει οτι όλα αυτά συμβαίνουν στις 11 το βράδυ στο ΛΑ.

23:10: Μετά από απίστευτο σπρίντ, χωρίς στάση (και ανάσα) φτάνω στο terminal 7. Όπου πολύ ευγενικά με πληροφορούν ότι η πτήση είχε φύγει κανονικότατα στην ώρα της και την είχα χάσει πριν καν βγω από το αεροπλάνο. Δεν υπάρχει άλλη πτήση για Σίδνεϊ που να έχει θέσεις σε καμία εταιρεία μέσα στη μέρα. Εδώ κάπου ρωτάω και πού είναι η βαλίτσα μου. “Σαν Φρανσίσκο” μου απαντάνε όλο φυσικότητα.

9 Ιουνίου

00:15: Ακόμα αεροδρόμιο ΛΑ. Το terminal έχει κλείσει επίσημα. Είμαι εγώ, μια καθαρίστρια και ένας φύλακας σε ένα μισοσκότεινο τεράστιο χώρο, με λίγες λάμπες νέον που τρεμοπαίζουν. Και μια πραγματικά ευγενική υπάλληλος (που εξαφανίζεται περιστασιακά) και προσπαθεί να μου βρει πτήση για τις 9 Ιουνίου, να κανονίσει ώστε να έρθει η βαλίτσα μου ΛΑ κάποια στιγμή πριν το ταξίδι μου για Σίδνεϊ, και να πείσει την εταιρία να μου πληρώσει τη διαμονή στο ΛΑ. Επειδή όλα όπως είπαμε έχουν γίνει μούτι (μόνο η πτήση που έχασα έφυγε στην ώρα της, μη χέσω), δεν υπάρχουν θέσεις για τις πτήσεις στις 9 του μήνα ΚΑΙ λένε ότι επειδή φταίνε οι καιρικές συνθήκες για την κατάσταση δεν θα πληρώσουν τη διαμονή μου.

00:40: Βγήκε άκρη. Έχω θέση για Σίδνεϊ το βράδυ στις 22:30 και θα μου πληρώσουν το ξενοδοχείο. Περιμένω πούλμαν για να με πάει στο ξενοδοχείο μου. Δεν θα σας κουράσω με έξτρα λεπτομέρειες (γιατί με κατέβασαν σε λάθος ξενοδοχείο, γιατί δεν δούλευε η θέρμανση στο δωμάτιο μου και τί να κάνεις όταν ταξιδεύεις ένα 24-ωρο και βρίσκεσαι χωρίς καθαρά εσώρουχα ΑΛΛΑ με καθαρές κάλτσες σε ξενοδοχείο).

18:00: Φεύγω από το ξενοδοχείο μου και πάω στο αεροδρόμιο. Είμαι εκεί 4:30 ώρες πριν την απογείωση, προκειμένου να διαλευκάνω την υπόθεση “βαλίτσα”.

18:20: Μετά από τρέξιμο πέρα-δώθε σαν αποκεφαλισμένο κοτόπουλο, ένας υπάλληλος με κατεβάζει σε κάτι υπόγεια όπου είναι η υπηρεσία απολεσθέντων αποσκευών (φυσικά δεν υπάρχει πουθενά ταμπέλα που να οδηγεί εκεί). Με ενημερώνουν οτι η βαλίτσα είναι ΛΑ και θα μπει μαζί μου στο αεροπλάνο. “Σίγουρα;” ρωτάω (επειδή έχουμε ξανα-καεί). “Παιδιά είμαστε;” (παραφράζω) μου απαντάει η υπάλληλος. Και για να μου το αποδείξει παίρνει τηλέφωνο το συνεργείο που θα τη βάλει στο αεροπλάνο. Τους την περιγράφει και την επιβεβαιώνουν οτι είναι εκεί. Γεμάτη χαρά η αναμπί πάει στην θύρα της και σκοτώνει 4 ώρες.

22:30: Μαθαίνουμε ότι το αεροπλάνο μας θα φύγει στις 24:00. Η αναμπί ψύχραιμη, τί είναι άλλες 2 ώρες;

10 Ιουνίου
00:40: Η πτήση καθυστερεί να φύγει λίγο ακόμη, αλλά επιτέλους κατευθυνόμαστε προς Σίδνεϊ.

11 Ιουνίου
10:00: Η πτήση μας έφτασε και μετά από κανά μισάωρο ουράς στο immigration (κανένα πρόβλημα - βλέπε παλιότερο ποστ) πάω να πάρω το βαλιτσάκι μου. Ναι, ναι, καλά το μυριστήκατε. Το βαλιτσάκι μου δεν έχει φτάσει. Παραλίγο να βριστώ με μια υπάλληλο η οποία επιμένει ότι μάλλον δεν έχω κοιτάξει καλά τις βαλίτσες στο καρουσέλ.

10:30: Υπηρεσία απολεσθέντων αποσκευών. “Πού είναι βρε παιδιά η βαλίτσα;” τους ρωτάω. “Σαν Φρανσίσκο” μου λένε. Τους κοιτάω σαν βλάκας. Με ύφος απλανές τους περιγράφω την ιστορία μου. “Ναι” μου λέει ο υπάλληλος, “απο ΛΑ την έστειλαν Σαν Φρανσίσκο”. Αφήνω τα στοιχεία μου και φεύγω, νικημένη από το σύστημα. Περιμένοντας στην ουρά στα customs μια ευγενική κυρία μου λέει “Anything to declare dear?” Την κοιτάω με βουρκωμένα μάτια. “Τίποτα” της λέω, “και να είχα που να το έβαζα;”. Με λυπάται και με βγάζει από την πίσω πόρτα να μην περιμένω σε ουρά (2-2 αυτό, δεν έχω περάσει ποτέ κανονικό έλεγχο και Xrays όπως γίνεται συνήθως).

13 Ιουνίου

20:30: Συμπαθητικός κύριος μου φέρνει το βαλιτσάκι, άθικτο και κοσμογυρισμένο.

Ενδιαφέρον οπτικά και άκρως καταθλιπτικό.